Την προηγούμενη Πέμπτη, πραγματοποιήθηκε μία συνάντηση που την περιμέναμε εδώ και καιρό! Από την αρχή της χρονιάς ξεκινήσαμε επικοινωνία με τους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ' τάξης του Δημοτικού Σχολείου Φούρκας-Κασσανδρινού και την αγαπημένη συνάδελφο Μαρία Καλελή!
Ύστερα από διάφορες μορφές επικοινωνίας (τηλεφωνική, ταχυδρομική αλληλογραφία, μηνύματα μέσω e-mail και σύνδεση skype), ήρθε η ώρα της άμεσης επικοινωνίας, με τη μορφή...πικ νικ!!
Αυτές τις μέρες δεχτήκαμε μία πολύ ιδιαίτερη και ευχάριστη επίσκεψη!
Στα πλαίσια του προγράμματος "Μετάβαση των νηπίων στο Δημοτικό", υποδεχτήκαμε τα παιδιά του 2ου Νηπιαγωγείου Κασσανδρείας- μαζί με τη νηπιαγωγό Ελένη Τουλιοπούλου και την κοινωνική λειτουργό Χριστιάνα Κουκαλιώτη- τα οποία την επόμενη σχολική χρονιά θα είναι πλέον στο Δημοτικό!
[Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Αντώνη Χασάπη για τη συμμετοχή και τη βοήθεια στο πρόγραμμα!]
Με αφορμή την Πανελλήνια μέρα κατά της σχολικής βίας ασχοληθήκαμε με κάποιες δραστηριότητες που σκοπό είχαν την ευαισθητοποίηση των παιδιών στο θέμα του σχολικού εκφοβισμού και της σχολικής βίας.
Εδώ και μέρες είχαμε κανονίσει με τους γονείς να ετοιμάσουμε τα κεράσματα της Χριστουγεννιάτικης γιορτής που, πέρα από τα γλυκά, ήταν και μία ευκαιρία να μας επισκεφτούν στο χώρο που περνάμε τόσες ώρες καθημερινά!
Από την αρχή της εβδομάδας ξεκινήσαμε να συγκεντρώνουμε τα υλικά, ώσπου έφτασε η μέρα που θα τους υποδεχόμασταν στην τάξη!
Εδώ και μέρες είχε κανονιστεί μία επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη σε συνεργασία με τη μουσικό του σχολείου μας, Κέλλυ Αρναούτογλου! Η επίσκεψη αυτή περιελάμβανε ξενάγηση:
Ξεκινώντας την προπαίδεια είχαμε συμφωνήσει ότι - εφόσον τη μάθουμε όλοι πολύ καλά - θα γινόταν στην τάξη μας μία τελετή απονομής βραβείων παρουσία γονέων!
Η 1η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί από το 1990 ως η Παγκόσμια Μέρα Ηλικιωμένωνκαι, με αφορμή αυτή τη μέρα, ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να φανταστούμε τον εαυτό μας αρκετά χρόνια αργότερα! Έτσι, ενώ πέρυσι καλέσαμε στην τάξη τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, φέτος μεταμορφωθήκαμε εμείς σε ηλικιωμένους!
Για τη διαδικασία της...πρόωρης γήρανσης χρειάστηκε:
Την περασμένη Παρασκευή περίμενε τα παιδιά μία μικρή έκπληξη!
Στα πλαίσια του προγράμματος "Ομαλή μετάβαση των νηπίων στο Δημοτικό" είχαμε συνεννοηθεί με την αγαπημένη συνάδελφο νηπιαγωγό, Ελένη Τουλιοπούλου, (από το 2ο Νηπιαγωγείο Κασσανδρείας) να πραγματοποιήσουμε μία πρώτη γνωριμία!
Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με την ιδέα, αφού ήδη τους ήταν γνωστό το μέρος που θα πηγαίναμε και ήθελαν πολύ να δουν αν άλλαξε ο χώρος του Νηπιαγωγείου!
Καθίσαμε όλοι σε κύκλο (χωρίς να αναφερθεί ότι ακολουθεί παιχνίδι). Μπήκα στο κέντρο του κύκλου, κρατώντας κάποια κλειδιά και με αρκετά αυστηρό ύφος και μη επιτρέποντας να μιλήσει κανένας, ανέφερα ότι "όποιος έχει αυτά τα κλειδιά, έχει την εξουσία και μπορεί να διατάζει τον οποιονδήποτε να κάνει οτιδήποτε." Αφού έδωσα κάποιες εντολές (π.χ. να κάνει το γύρο της τάξης τρέχοντας, να χοροπηδήσει κάποιες φορές κτλ), άφησα κάτω τα κλειδιά και βγήκα από τον κύκλο. Το αποτέλεσμα ήταν...
...να σπεύσουμε όλοι να πάρουμε τα κλειδιά. Αρχικά μας άρεσε η ιδέα να διατάζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά...ήταν πραγματικά έτσι;;
Πήραμε τα κλειδιά και αρχίσαμε τις διαταγές...
Συνεχίσαμε αρκετή ώρα αυτή τη διαδικασία, ώστε όσο γίνεται περισσότερα παιδιά να έχουν την ευκαιρία να πιάσουν τα κλειδιά.
Ακόμα όμως δεν είχαμε φτάσει στο πραγματικό νόημα του παιχνιδιού...
Δίνοντας το σύνθημα να τελειώσει η διαδικασία αυτή, πήρα τα κλειδιά και συγκεντρωθήκαμε και πάλι στον κύκλο, οπου ακολούθησε συζήτηση...
Τα θέματα που ασχοληθήκαμε ήταν στοχευμένα στις παρακάτω ερωτήσεις:
1. Πώς ένιωσες όταν είχες τα κλειδιά και μαζί μ'αυτά και την εξουσία;
2. Πώς ένιωσες όταν σε διέταζε κάποιο παιδί;
3. Ήθελες να κάνεις αυτό που ζητούσε το παιδί που είχε τα κλειδιά;
4. Γιατί πήρες τα κλειδιά;
5. Σε ποιο πολίτευμα γίνεται κάτι αντίστοιχο;
Μετά από τη συζήτηση, καταλάβαμε ότι όποιος έπαιρνε τα κλειδιά, έκανε τους άλλους λυπημένους και τους πίεζε να κάνουν πράγματα που δεν ήθελαν. Περιεργαστήκαμε επίσης και τα κλειδιά για να διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν είχαν τίποτα το ιδιαίτερο για να αξίζουν όλη την εξουσία του κόσμου και προσπαθήσαμε να επαναλάβουμε το παιχνίδι.
Αυτή τη φορά αποφύγαμε να πιάσουμε τα κλειδιά, γιατί δε θέλαμε να μείνουμε μόνοι μας και να κάνουμε δυστυχισμένους τους φίλους μας με τις διαταγές μας.
Μετά απ'αυτές τις δραστηριότητες, ξεκινήσαμε να φτιάξουμε τα δικά μας τανκς.
Να ευχαριστήσουμε πολύ τον κ.Τύπο για τα δείγματα ταπετσαρίας που μας έφερε, ως υλικά κατασκευών στην αρχή της χρονιάς, αφού μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε πλέον ως χαρτόνια! Και ειδικά για τη συγκεκριμένη κατασκευή μας φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα!
Εκτός από τις ταπετσαρίες με σχέδιο παραλλαγής, χρειαστήκαμε και δύο χάρτινα κουτιά. Ένα μεγάλο και ένα μικρό.
Με τη βοήθεια όλων των παιδιών, άρχισε να παίρνει μορφή!
Σήμερα 16/10 (με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Διατροφής) είχαμε κανονίσει να φάμε υγιεινό πρωινό στην τάξη!
Ο καθένας μας έφερε από κάτι και ο μπουφές μας άρχισε σιγά σιγά να γεμίζει!
(Να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς για τη συνεργασία!!)
Πριν ξεκινήσουμε όμως, διαβάσαμε το παραμύθι "Πρωινό" από
την Πέγκυ Παπαδοπούλου.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το παραμύθι Πρωινό!
Όσο διαβάζαμε βέβαια, τα μάτια μας ήταν περισσότερο στο τραπέζι με τα φαγητά παρά στο παραμύθι και έτσι δεν υπήρχε λόγος να το καθυστερήσουμε παραπάνω!
Αφού πήραμε αρκετές δυνάμεις με το πρωινό που φάγαμε, αρχίσαμε το παιχνίδι!
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μάς επισκέφτηκε ο κύριος Διευθυντής, τον κεράσαμε από το πρωινό μας και...
...βγήκαμε όλοι μαζί φωτογραφία!
[Και ακόμα μία φωτογραφία με την κυρία!]
Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την ιστορία: "Τα δώρα της φύσης". [Δύο αδερφάκια φεύγουν από το χωριό τους στενοχωρημένα, επειδή ο Μάγος της Κακής Υγείας τούς πέταξε από τον ουρανό καραμέλες και γλυκά, με αποτέλεσμα να μην έχουν δυνάμεις να κάνουν τίποτα...ώσπου βρήκαν τον τρόπο να διώξουν το Μάγο και να ξαναβρούν τη ζωντάνια τους!]
Την περασμένη Παρασκευή την περιμέναμε πώς και πώς, αφού ήταν η μέρα που θα υποδεχόμασταν στην τάξη τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας! Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Τρίτης Ηλικίας (1 Οκτωβρίου), θέλαμε να τους τιμήσουμε με το δικό μας τρόπο και μάλιστα στο χώρο μας!
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή!
Τις προηγούμενες μέρες καταγράψαμε τις ερωτήσεις που θα κάναμε, γιατί είχαμε πολλές απορίες για το πώς ήταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας όταν πήγαιναν σχολείο και οι πιο κατάλληλοι για να λύσουν αυτές τις απορίες ήταν...οι ίδιοι!
Οι ερωτήσεις μας...
Βάλαμε τα χαρτάκια μέσα σε μπαλόνια και περιμέναμε μέχρι να έρθει η Παρασκευή!
Ώσπου η μέρα αυτή έφτασε!!
Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας ξαναέγιναν μαθητές και δεν έμενε παρά να τους θυμίσουμε με κάθε τρόπο τα μαθητικά τους χρόνια! Αφού το κάθε παιδί σύστησε τον παππού ή τη γιαγιά του, προχωρήσαμε στο πρώτο μας παιχνίδι!
Πήραμε τα μπαλόνια με τις ερωτήσεις και ο κάθε παππούς ή γιαγιά απαντούσε στην ερώτηση που του τύχαινε! Μάθαμε πολλά πράγματα που δεν ξέραμε και πόσο διαφορετική ήταν η ζωή τους στο σχολείο...
Η δεύτερη έκπληξη που ετοιμάσαμε ήταν μία κάρτα! Η κάρτα όμως αυτή δε θέλαμε να είναι μία συνηθισμένη κάρτα...Έπρεπε να βρούμε ένα τρόπο να τους θυμίσουμε τα παιδικά τους χρόνια. Ώσπου η ιδέα ήρθε από το φυτολόγιο!!
Αφού γράψαμε τις ευχές μας...
...ετοιμάσαμε την κάρτα μας, ώστε να μοιάζει όσο το δυνατόν με φυτολόγιο, με τη χαρακτηριστική κορδέλα στο πλάι και το ιδιαίτερο τσάκισμα!
Φυσικά φυτολόγιο χωρίς φυτό δεν υπάρχει, γι' αυτό βγήκαμε στην αυλή και κόψαμε από ένα κλαδάκι!
Κρατώντας με προσοχή το κλαδάκι μας, επιστρέψαμε στην τάξη...
...και το κολλήσαμε αμέσως στην κάρτα μας!
Έτοιμο το φυτολόγιο!
Η επόμενη έκπληξη χρειάστηκε να γυριστεί μερικές μέρες νωρίτερα. Ετοιμάσαμε ένα βιντεάκι, στο οποίο το κάθε παιδί έλεγε για ποιο λόγο αγαπάει τη γιαγιά και τον παππού!
[το τρίτο βιντεάκι ήταν αρκετά μεγάλο και δεν ήταν δυνατόν να ανεβεί στο blog...]
Στη συνέχεια, ήταν η ώρα της χειροτεχνίας! Όπως μας εξήγησαν στο παιχνίδι με τα μπαλόνια, όταν ήταν μαθητές, δεν έκαναν χειροτεχνίες και κατασκευές και έτσι είπαμε να τους δώσουμε εμείς αυτήν την ευκαιρία!
Πριν έρθουν στο σχολείο, είχαμε ετοιμάσει τα κομματάκια. Κόψαμε μπλε και άσπρο γκοφρέ χαρτί σε λωρίδες και τα τυλίξαμε σε μικρά μπαλάκια.
Αυτό που έπρεπε να κάνουμε ήταν να δώσουμε χρώμα σε μία παλιά...σχολική ποδιά, κολλώντας πάνω στην εικόνα τα μικρά γκοφρέ μπαλάκια! [Με την ευκαιρία μιλήσαμε για τα ρούχα που φορούσαν εκείνη την εποχή οι μαθητές.]
Και ξεκινήσαμε αμέσως τη δουλειά!!
Όλοι τα καταφέραμε περίφημα και γι' αυτό μας αξίζει ένα μεγάλο "ΑΡΙΣΤΑ"!!
Τέλος, ζητήσαμε να μας γράψουν σε ένα χαρτόνι μία ευχή, την οποία θα κρεμάσουμε στον τοίχο και θα μας ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς!
Σας ευχαριστούμε όλους πάρα πολύ! Περάσαμε υπέροχα μαζί σας!
Προσωπικά ήταν μεγάλη μου τιμή και ελπίζω να καταφέρουμε σύντομα να ξανασυναντηθούμε!
