Σήμερα ήταν μία ιδιαίτερη μέρα για εμάς, αφού υποδεχτήκαμε στην τάξη τη συνάδελφο Ειδικής Αγωγής του σχολείου μας, Ελένη Σεφέρογλου, προκειμένου να πραγματοποιήσουμε μία βιωματική δραστηριότητα για τα άτομα με αναπηρία!
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία καθιερώθηκε το 1992 και τιμάται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου. Με αφορμή λοιπόν αυτή τη μέρα αφιερώσαμε ένα δίωρο, προσπαθώντας να μπούμε στη θέση των ατόμων που αντιμετωπίζουν διάφορες κινητικές ή αισθητηριακές δυσκολίες.
Την Τετάρτη 3/12 ήταν η Παγκόσμια μέρα ατόμων με αναπηρία και γι' αυτό το λόγο αφιερώσαμε μία ώρα σε μία βιωματική δραστηριότητα.[Η ιδέα είναι από το blog της ΓαλήνηςΙδέες για δασκάλους.]
Τα υλικά που χρειαστήκαμε για τη δραστηριότητα ήταν: -αυγά και σύρμα για ανακάτεμα -φέτες τους τοστ -μεγάλα πλαστικά μπολ -γάντια μιας χρήσης -μερέντα (προαιρετικά) -μαντήλια -καθαρές κάλτσες -τηγάνι
Αυτό που έπρεπε να κάνουμε ήταν να φτιάξουμε αυγόφετες με έναν περίεργο (για μας) τρόπο.
Σε κάθε ομάδα το κάθε παιδί είχε το ρόλο του. 1.Το πρώτο θα είχε κλειστά μάτια, 2.το δεύτερο θα είχε δεμένα πίσω τα χέρια, 3 .το τρίτο και το τέταρτο θα πιανόταν χέρι χέρι και στο ελεύθερο χέρι τους θα φορούσαν μία κάλτσα με μία σακούλα δεμένη από πάνω.
[Το παιδί με τα δεμένα χέρια διάβαζε τη συνταγή (με τη δική μου βοήθεια γιατί ακόμα δεν ξέρουμε όλα τα γράμματα!). Το παιδί με τα δεμένα μάτια εκτελούσε τη συνταγή και τα δύο παιδιά με την κάλτσα στο χέρι έφερναν τα υλικά.]
Σ'αυτό το σημείο χρειάστηκε ξανά η βοήθειά μου, προκειμένου να πετύχουμε να σπάσουμε τα αυγά μέσα στο μπολ.
Αφού ρίξαμε τα αυγά, ήρθε η ώρα να τα ανακατέψουμε.
Στη συνέχεια, βουτήξαμε στο μπολ τις φέτες του τοστ.
Η δουλειά των παιδιών δεν ήταν καθόλου εύκολη και ζορίστηκαν αρκετά, αλλά έβαλαν τα δυνατά τους να πετύχει η συνταγή, έστω και χωρίς μάτια ή χέρια.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε αναφερθεί καθόλου ο λόγος που κάναμε αυτή τη δραστηριότητα, αφού θα ακολουθούσε στο τέλος κουβέντα.
Αφού ετοιμάσαμε τις αυγόφετες, έπρεπε να μαζέψουμε τα τραπεζομάντηλα και τα σκουπίδια που αφήσαμε. Αυτή ήταν δουλειά των παιδιών που είχαν δεμένα τα χέρια.
Πριν οι αυγόφετες μπουν στο τηγάνι, καθήσαμε στην παρεούλα και συζητήσαμε το νόημα αυτού του "παιχνιδιού".
Τα θέματα που ασχοληθήκαμε ήταν:
-αν συναντήσαμε κάποια δυσκολία
-αν μας βοήθησε κάποιος να πετύχουμε το σκοπό μας
και τέλος
-πώς φανταζόμαστε ότι είναι η καθημερινότητα ενός ατόμου με αναπηρία.
Όσο ετοιμαζόταν, όμως, οι αυγόφετες, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το παραμύθι "Η γάτα κουμπάρα" στη νοηματική.
(Συνοδεύσαμε τις αυγόφετες με λίγη μερέντα για πιο έντονη γεύση!)
Έτοιμο το γεύμα που με τόσο κόπο φτιάξαμε!
Τέλος παρακολουθήσαμε τι μπορεί να καταφέρει ένα άτομο με αναπηρία μέσα από ένα βίντεο από τουςΠαραολυμπιακούς Αγώνες.
[Μπορεί να μην υπήρχε ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ηρεμίας στη διάρκεια της δραστηριότητας, αλλά μ'αυτόν τον τρόπο προσπαθήσαμε να βιώσουμε για μία ώρα την καθημερινότητα ενός ατόμου με αναπηρία.]
Καθίσαμε όλοι σε κύκλο (χωρίς να αναφερθεί ότι ακολουθεί παιχνίδι). Μπήκα στο κέντρο του κύκλου, κρατώντας κάποια κλειδιά και με αρκετά αυστηρό ύφος και μη επιτρέποντας να μιλήσει κανένας, ανέφερα ότι "όποιος έχει αυτά τα κλειδιά, έχει την εξουσία και μπορεί να διατάζει τον οποιονδήποτε να κάνει οτιδήποτε." Αφού έδωσα κάποιες εντολές (π.χ. να κάνει το γύρο της τάξης τρέχοντας, να χοροπηδήσει κάποιες φορές κτλ), άφησα κάτω τα κλειδιά και βγήκα από τον κύκλο. Το αποτέλεσμα ήταν...
...να σπεύσουμε όλοι να πάρουμε τα κλειδιά. Αρχικά μας άρεσε η ιδέα να διατάζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά...ήταν πραγματικά έτσι;;
Πήραμε τα κλειδιά και αρχίσαμε τις διαταγές...
Συνεχίσαμε αρκετή ώρα αυτή τη διαδικασία, ώστε όσο γίνεται περισσότερα παιδιά να έχουν την ευκαιρία να πιάσουν τα κλειδιά.
Ακόμα όμως δεν είχαμε φτάσει στο πραγματικό νόημα του παιχνιδιού...
Δίνοντας το σύνθημα να τελειώσει η διαδικασία αυτή, πήρα τα κλειδιά και συγκεντρωθήκαμε και πάλι στον κύκλο, οπου ακολούθησε συζήτηση...
Τα θέματα που ασχοληθήκαμε ήταν στοχευμένα στις παρακάτω ερωτήσεις:
1. Πώς ένιωσες όταν είχες τα κλειδιά και μαζί μ'αυτά και την εξουσία;
2. Πώς ένιωσες όταν σε διέταζε κάποιο παιδί;
3. Ήθελες να κάνεις αυτό που ζητούσε το παιδί που είχε τα κλειδιά;
4. Γιατί πήρες τα κλειδιά;
5. Σε ποιο πολίτευμα γίνεται κάτι αντίστοιχο;
Μετά από τη συζήτηση, καταλάβαμε ότι όποιος έπαιρνε τα κλειδιά, έκανε τους άλλους λυπημένους και τους πίεζε να κάνουν πράγματα που δεν ήθελαν. Περιεργαστήκαμε επίσης και τα κλειδιά για να διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν είχαν τίποτα το ιδιαίτερο για να αξίζουν όλη την εξουσία του κόσμου και προσπαθήσαμε να επαναλάβουμε το παιχνίδι.
Αυτή τη φορά αποφύγαμε να πιάσουμε τα κλειδιά, γιατί δε θέλαμε να μείνουμε μόνοι μας και να κάνουμε δυστυχισμένους τους φίλους μας με τις διαταγές μας.
Μετά απ'αυτές τις δραστηριότητες, ξεκινήσαμε να φτιάξουμε τα δικά μας τανκς.
Να ευχαριστήσουμε πολύ τον κ.Τύπο για τα δείγματα ταπετσαρίας που μας έφερε, ως υλικά κατασκευών στην αρχή της χρονιάς, αφού μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε πλέον ως χαρτόνια! Και ειδικά για τη συγκεκριμένη κατασκευή μας φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα!
Εκτός από τις ταπετσαρίες με σχέδιο παραλλαγής, χρειαστήκαμε και δύο χάρτινα κουτιά. Ένα μεγάλο και ένα μικρό.
Με τη βοήθεια όλων των παιδιών, άρχισε να παίρνει μορφή!
